Dinsdag 3 juni 2025 Le Puy en Valey
Het is de zoveelste nacht op rij dat we eigenlijk slecht slapen, Emmie slaapt de halve nacht niet en ik ben al om kwart over zes wakker en dan lig je maar te liggen. En als resultaat dat je halverwege de middag zo'n beetje instort. (Maar dat terzijde.)
Naar Le Puy en Valey is zo'n 60 kilometer en dus een klein uurtje rijden. De route is deels over snelweg maar voor we daar zijn komen we door een dorpje waar ze buiten lekker aan de koffie zitten. Voor we kunnen remmen zijn we het al voorbij, maar amper 100 meter verder is al weer een bar. Dus auto aan de kant en naar binnen. Het is een donkere man, maar anders donker dan wij kennen. Geen punt, we bestellen koffie, en die is prima.
Even later stopt er een auto met een chauffeur, een man van tegen de 60 jaar en twee oudjes, zeker eind zeventig. Ook zij komen binnen, we moeten meteen denken aan onze reis met Pake en Beppe door Canada. Helemaal bizar wordt het als de café-baas muziek op zet die ook typisch in Canada veel gedraaid wordt. Ik vraag hem waar hij
vandaan komt, Enthiopië zegt hij. Ik zeg dat hij zo naar Canada kan, zelfde muziek en in Quebec zelfde taal.... hij zal er over nadenken.
In Le Puy parkeren we de auto gemakkelijk op Foch. op zo'n 10 minuten lopen van het Toerist Office dat we snel vinden. We worden weer door een heel vriendelijke jonge
dame geholpen, al weet een - oudere - collega ons aan de juiste info te helpen, een stadswandeling in het Engels en één in het Nederlands, wat een feest.
We gaan op pad, het plein waar we staan is een heel oude begraafplaats, voor bedevaart-gangers die het niet haalden - zal ik maar zeggen. En een mooi beeld van de Santiago pelgrim. We volgen nu de heel duidelijk aangegeven 'groene route', deze gaat eerste door redelijk vlakke straatjes maar we zien al snel dat verder alle straatjes omhoog gaan, misschien wel logisch als je op een oude vulkaan staat. Plots leegt een mevrouw het veegblik uit het bovenste raam van haar woning, je zal er maar onder lopen (of zou ze daar op 
letten).
We hebben al drie straatjes door gelopen en zien de vele treden die we op moeten - nou ja, moeten.. - dus, eerst tijd voor een kopje koffie bij een soort winkel cafeetje, dus een cafeetje met een winkel er in met streek-producten... De koffie is prima, en gelukkig is er ook een wc.
Weer verder, ons eerste doel is (nummer 13 van de stadwandeling) het Hotel de Dieu dat een dak en eten aanbood voor zieken, armen en voor pelgrimgangers. Er naast staat
de Kathedraal (elfde en twaalfde eeuw), maar om daar in te komen moet je wel wat doen... 134 treden op (en straks weer af). Maar dan heb je ook wat om te bekijken, te
bidden of een kaarsje te branden. Er zijn meerdere altaren en kapellen, maar leuk is de club van dames die onder leiding door de kerk gaan. Echt Vrouwen van Nu. Opvallend is het kleine beeldje van een zwarte Madonna, het verhaal gaat dat koning Lodewijk de negende, dit beeldje kreeg van een Egyptische Sultan, maar waar die het nou vandaan had??
Na de kathedraal door naar de "Rocher et Chapelle St. Michel d'Aiguilhe", een kapel boven op een rots (een schoorsteen van vulkanische oorsprong). We gaan kijken,
maar al snel wordt het duidelijk, eerst moet je omlaag en dan vele honderden treden omhoog. We merken dat we dat niet meer echt/oprecht aan kunnen, dus keren we om.
(Ook op de reis door Nieuw Zeeland, hadden we een dergelijke ervaring, we zijn te laat (ofwel te oud).
Dan door naar de volgende uitdaging, het beeld van de Notre Dame de France, een beeld gemaakt van oude kanonnen van de Krimoorlog in 1855 en geopend in Le Puy in 1860.
Maar ook hier zien we de tientallen (zo niet honderd) treden al voor ons. We gaan deze 'uitdaging' niet aan. Overigens waren we hier al 38 jaar geleden en hebben we dit beeld toen al beklommen. Dus terug langs het klooster, leuke foto kunnen maken en terug naar het centrum, tijd voor een hapje.
Onderweg komen we langs een best stijl straatje, eerst gewoon bestraat en daarna brede trap-treden. Maar op de overgang van straat naar trap staat een paal om te voorkomen dat auto's de trap opgaan... Uhh, hoe dan?
Al snel vinden we een kleine Creperie, een soort pannekoeken-restaurant. We bestellen een omelet en een galettes (een soort pannekoek). De omelet smaakt Emmie prima,
de Galette ga ik niet weer bestellen. We maken nog een ommetje over de marktpleinen en zoeken de auto weer op. Terug naar Aurec, maar wel eerst even tanken.
Maar waar tankten we gisteren, was dat nou in Monistrol of Bas et Basset. We doorkruisen heel Monistrol, maar 'onze' pomp zien we nergens, dus naar Bas et Basset, en ja hoor, daar is ie, op de weg naar Aurec. Het is pas half vier als we weer bij de car zijn, maar we hebben de dag wel gehad. Morgen weer een dag.
(Genoemd moet nog worden dat voor deze dag de hele dag regen werd voorspeld en zelfs een code oranje gegeven. Maar we hebben de hele dag warm weer gehad, soms zelfs te warm. En dan moet je goed drinken en hebben we dat wel voldoende gedaan?)
Woensdag 4 juni 2025 naar Clairvaux les Lacs
Je hoort het direct, jazeker, het regent, niet heel hard maar heel gestaag, daar tussendoor het getik van de druppels die van de bladeren van de boom vallen. Het zou
rustgevend moeten zijn maar dat is het niet, het is kwart over zes en het houd je uit de slaap. Eindelijk, kwart over acht, een beetje 'mijn' tijd. Naar het sanitair gebouw, een halve minuut lopen, dat is het enige goede dat we aan deze camping kunnen ontdekken. Het weer nodigt ook niet uit om snel op te pakken, want je weet al, we gaan nat worden, geen prettig vooruitzicht, iets dat je graag nog even uitstelt. Na het ontbijt en na toch nog twee kopjes koffie, pakken we op, goede schoenen aan,
regenjas aan, 'zuid-wester' op. Het lukt om het zo efficient mogelijk te doen, auto klaar zetten, caravan er naartoe 'moveren' (uit te spreken als moeveren).
Het lukt om alles in - toch nog - tien minuten te doen, instappen, natte spullen uit en rijden maar. Dag camping, dag Aurec, tot nooit weerziens. Het is een rit door dorpjes op weg naar de snelweg. Maar wat steeds opvalt is de geweldig fraaie aankleding van rotondes, met bloemen, met taferelen, met slingers.
De regen gaat onverminderd voort, op de lokale wegen gaat het nog wel, behalve als er grote plassen liggen, dan ligt aqua-planing op de loer. Maar op de snelwegen waar ze gewoon 100 blijven rijden, is het een grote mistwolk van al dat opgespatte water, het zicht is over het algemeen maar zo'n honderd meter en toch blijven ze allemaal door-rachen. Dan zijn er nog tientallen die geen licht aan doen, geen voorlicht, geen achterlicht, een enkeling dan opeens een mislamp. Terwijl wij rustig aan doen
rachen de vrachtauto's met vast onverschrokken bestuurders langs ons heen.
Het is bijna half één en we naderen een benzine-station en daar moet ik er nodig uit, de koffie heeft zijn werk gedaan, gelukkig slepen we de wc achter ons aan. Maar het is ook een goede plaats - en tijd - om even een broodje te eten.
Op Google maps zien we dat het bij Lyon goed vast staat dankzij twee ongelukken. Ook wij hebben een tijdje in een file gereden door een ongeluk op een invoegstrook. Vervelend, maar wordt er van geleerd rustiger aan te doen...?
Ik hou het er maar op dat omdat wij rustig aan doen, de rommel bij Lyon inmiddels opgeruimd is en inderdaad, we kunnen rustig doorrijden richting Bourg en Bresse en zo
verder richting Lons le Saunier en het is twintig over drie als we voor het hek van de camping staan, geen gekke tijd voor 290 kilomter. Vanaf kwart voor elf, vijf uur waarvan een half uur pauze.
De mevrouw van de camping is een verademing vergeleken bij de vorige, gezellig, behulpzaam, een prater... u heeft geen elektra bijgeboekt... uhhh, maar dat wil ik wel zeg ik. We mogen een plaats uitzoeken, het wordt 46, naast een Nederlander en tegenover een Nederlander. Het is inmiddels droog geworden en kunnen we op de drassige grond de car opzetten. Onze buurman heeft pech, zijn wiel zakt zo ver in de grond dat zijn caravan niet meer voor of achteruit wil. Een zorg voor later, als hij vertrekken wil. Hij kijk wel wat sip.
Als we gaan koken is het 'mooie' weer ook op, en begint het opnieuw te regenen. Jammer, met een wasbak naar het sani-gebouw voor wat afwaswater, geen feest. Pas tegen tien uur wordt het weer droog, we wachten morgen af..
Donderdag 5 juni 2025 Clairvaux en Les Cascades
'Nu we hier dan toch zijn', kunnen we mooi Clairvaux en omgeving bezoeken... Dus na een kopje koffie, naar 'Centre ville'. Het is een ritje van amper acht minuten.
Parkeerplaatsje zoeken, er is één vrij bij het restaurant, maar eerst even naar het Toerist Office, kaart halen met wandelroute - door het stadje, maar de jonge dame achter de balie is zo enthousiast, dat ze al aankomt met wandelroutes van tientallen kilometers. Nee, dat is niet wat we zoeken, maar ze ratelt maar door, wat we ook proberen, het lijkt wel een grammofoon (of weet niemand meer wat dat is?). Uiteindelijk gaan we weg met een stadskaartje met 7 objecten die we zouden kunnen bekijken.
Nu eerst naar de koffie. De cappuccino is prima, maar de koffie is slootwater. Toch kan het mannetje niet meer stuk, als we weg gaag komt hij ons de rugzak achterna brengen, super.
Natuurlijk lopen we eerst verkeerd, want hoe moet je de kaart houden... We bekijken een oude kasteeltoren, het kerkje en het meer (één van de kleinste meren in de regio, maar met een grote naam: Grand Lac. Mooi is dat er toch nog een flink openbaar strand is gebleven en dat dat niet ook opgeofferd is aan het grote geld. CAPFUN
betekent, CAPitaal FUN, geld kloppen uit plezier voor gezinnen. Maar ze betalen het personeel zo slecht dat die echt het minimale doen voor de bezoekende toeristen.
We gaan even naar de car voor een lekkere lunch, we kunnen maar niet wennen aan het Franse Dejeuner....
's Middags gaan we - natuurlijk - naar de Cascades du Herisson, via Doucier, en maken een ommetje rond het meer van Chalain. Het duurt even voor we het meer zien, dus
roep ik: "Ik wou dat ik wat meer meer van het meer zag". Al met al was het een ritje van ruim 30 kilometer, vroeger lag het dichterbij, of is dat .....
Bij de Cascades is een groot parkeerterrein, met een betaalde slagboom, ja, ergens moet zo'n terrein van betaald worden. Vijf euro is geen probleem, waarmee je ook het
'Bezoekers-centrum' in mag. We gaan enthousiast op pad, maar volgens ons begonnen we vroeger boven aan en nu onderaan, ook best (je kunt ook bovenaan beginnen). Er zijn best wat wandelaars op de been, goede wandelschoenen aan, stokken mee, petjes op, rugzakken enz. Maar dan wordt het ons duidelijk, het heet Les Cascades du Herisson, let op de S in Cascades, het zijn er in totaal zeven. Gelukkig voor ons, beginnen wij bij de twee grootsten: Le Grand Saut en de l'Éventail. Le Grand Saut is 60 meter
hoog en best breed, waardoor het de meest spectaculaire waterval is, l'Éventail is 65 meter hoog, maar veel smaller en minder watermassa. Omdat het hier al dagen achtereen geregend heeft is het wateraanbod fenomenaal, het is een schitterend gezicht. Nu we er achter zijn dat dit de twee 'belangrijkste' zijn van de Cascades, houden we het meteen voor gezien en keren we om, tja, we zijn geen 40 meer... We keren om en gelijk begint het te regenen, zo zie je maar weer, zelfs de voorzienigheid
vindt het best dat we omkeren. We kijken nog wel even een heel mooie film over de natuur rondom de watervallen, door de seizoenen heen.
Terug naar de car, we hebben nog een was te draaien, en wat voor een, van bijna twee weken, schande zou de propere huisvrouw wel zeggen. De mevrouw van de camping is erg vriendelijk, ofschoon het loket voor ijsjes pas om vier uur open gaat - het is tien voor vier - mogen we toch een ijsje kopen.
Dan, het is bijna etenstijd, de aardappelen zijn gaar, komt er een Fransman met vrouw tegenover ons staan, maar de grond is zacht, ze hebben geen mover en kunnen de
auto niet besturen, iedere keer schaart de caravan en dan weer loskoppelen en weer duwen, wat niet wil en dan weer aankoppelen en het neuswiel kapot rijden en het
plaatsnummer bordje omrijden en dan weer duwen, en dan weer aanhaken. We kunnen het niet meer aanzien, maar als ik hulp bied, dan wordt dat niet geaccepteerd. Het manouvreren duurt nog zeker een kwartier en dan laten ze de caravan maar staan zo die staat. Misschien wel het belangrijkste besluit van de dag. We eten lekker en we hangen de was op in de caravan, tja, hoe moet het anders droog worden.
Vrijdag 6 juni 2025 naar Villey le Sec
Vandaag een flinke trip naar het noorden, naar Toul, een stad bij Nancy in de buurt. Het is bijna allemaal snelweg maar wel 307 kilometer, zo'n afstand hadden we nog
niet eerder.
Maar eerst moeten we uit de modder zien te komen, we hadden al opgemerkt dat de buurman er tot een halve banddikte in verzonken zat, maar hoe komen wij los. Alles is
klaar voor vertrek, de mover er op en rijden maar..... nee... één van de twee wielen slipt en draait doelloos rond in de natte klei. Dan langzaam de andere kant op, achteruit, hier is een heel klein beetje grip en stukje bij beetje draaien we uit de kuil. De auto zo dichtbij mogelijk en aanhaken, maar nu zitten zes wielen in de drap. Dus op 4-weel drive en langzaam verlaten wij ons stekje voor twee dagen. We hebben van al het gedoe natte sokken gekregen dus bij de eerste mogelijkheid stoppen we om de natte sokken uit te doen, dan weer verder richting peage.
Het begint weer te regenen maar op de lokale wegen heb je daar bijna geen last van, maar op de snelweg is het net als eergisteren weer een enorme waterwolk die boven
de weg hangt. Het zicht is honderd meter. Wel is het fijn dat er - aan onze kant - geen opstoppingen of ongelukken zijn, aan de andere kant, staat een enorme file door een botsing tussen twee auto's.
Het aantal picknick plaatsen is weer voldoende, we hebben twee maal de luxe om koffie te drinken.... wel uit eigen thermoskan.... Als het lunchtijd is en de zon nog
schijnt zoeken we een picknick plaats we vinden er snel een maar er is geen enkel bankje o.i.d. Dus verder. Dan begint het te regenen en op de volgende picknick plaats eten we ons broodje dan maar in de auto..
We komen langs plaatsen met namen die we ons goed herinneren, van onze reis met de kinderen en van onze reisjes met Dietje naar Mandelieu/Napoule, Lons-le-Saunier, Dijon, Langres, Metz enz. Ook komen we langs de Aire de Renard, dit was de plaats waar we op de terugreis van onze eerste reis naar Aurec op en onder de Alpen Kreuzer geslapen hebben. Wat een feest, zou nu niet meer kunnen..
We naderen het einde van de tolweg en gaan richting Villey le Sec, waar onze camping is. Maar deze plaats niet te verwarren met Villers le Sec, dat ruim 150 kilometer zuidelijker ligt. Je zal het maar per ongeluk verkeerd ingesteld hebben op je navigatie-systeem.
Zaterdag 7 juni 2025 Toul
We hadden ons voorgenomen er een rustdag van te maken, maar we worden alweer gedreven door de plannen (uitspraak van Pake). We gaan naar Toul, we hebben al een stadsplattegrond met twee stadswandelingen, dus genoeg te doen.
We hebben al een parkeerplaats uitgezocht in Toul, maar net als we willen wegrijden, zien we het busje staan dat twee maal daags vanaf de camping naar Toul rijdt, dus
snel geparkeerd en in het busje. Maar dan is er een probleem, het apparaat dat een kaartje moet produceren doet het niet en de chauffeur is er een beetje mee aan. We betalen per persoon € 1,10 en we gaan op weg. Onderwijl gaat het mannetje bellen en overleggen hoe het apparaat te herstellen en hoe de inzittenden een kaartje te geven. Nou op het laatste is het antwoord simpel, op een stukje papier schrijf je "voor twee personen" en klaar.
Het is een ritje van twintig minuten, want het busje moet nog meer - gewone reizigers - oppakken. Behalve wij zitten er nog twee Engelse stellen in en het wordt gelijk heel gezellig.
We stappen uit op de Place de la Republique, waar we anders hadden willen parkeren voor 30 cent per kwartier, dus voor € 2,20 kun je dan 7 kwartier staan, nog geen twee uur.
Maar nu eerst koffie, bij een prima tentje met een gezellige mevrouw, alleen jammer dat nou dat ene hondje bij haar op het terras moet schijten. De koffie smaakt er
niet minder om. Na twintig minuten gaan we op pad met de stadskaart in de hand, eerste stop is - natuurlijk - de kathedraal St. Etienne. Er werd begonnen met de bouw in 1221 en werd het voltooid in 1496, dus het heeft 275 jaar geduurd voordat de kerk klaar was. We nemen de tijd om de kerk goed te bekijken, deze is echt schitterend, maar wat jammer is, is dat in de zijbeuken heel veel stucwerk afbrokkelt, er zijn zelfs netten gespannen om het op te vangen en in die netten ligt best
veel losgelaten stucwerk. De oorzaak is m.i. het niet waterdichte platte dak van de zijbeuken.
We gaan verder en volgen de route op de kaart, we komen langs echt historische panden (uit de 15' eeuw), soms in goede staat, soms verwaarloosd, jammer, het onderhoud van zulke oude panden kost wel een paar centen.
Tijd voor een kopje koffie, deze keer in een wat modern uitziend bar/restaurant. Dan naar de Église St. Gengoult, hier is een erg fraaie klooster-gallerij, en deze is
in goede staat. De kerk mogen we niet in omdat er een soort dienst gaande is. Persoonlijk zou ik dan denken, laat de kinderen gods tot mij komen...
Onderweg komen we ook hier een monument tegen dat herinnert aan de Eerste Wereldoorlog (de Grand War zoals het hier genoemd wordt) meer dan 350 doden alleen al uit Toul. Hoe vreselijk is oorlog.
Het is goed dat we nog even kijken naar de vertrektijd van het busje, want op de folder staat de aankomst-tijd op de camping genoemd, maar niet de vertrektijd in Toul. Dus om 13:17 uur moeten we er staan en anders wachten tot 18:35, dus we blijven scherp. We lopen even langs een bakkertje en kopen een heerlijke croisant amandes, maar wat ligt die zwaar op de maag, er kan geen lunch meer bij...
Met het busje terug, maar het zit al helemaal vol als we - weer samen met de Engelsen - willen instappen, dus een beetje passen en meten, een paar jongelui staan op voor de oudjes (wij dus) maar wat wordt het warm in dat busje met zoveel mensen, echt we zitten allemaal te zweten en te puffen. Net op tijd gaan de deuren open... maar ook weer dicht.
Als we op de camping aankomen zien we ineens Chris lopen, onze 'gids' bij de Dolomietenreis en even later ook Josje, we praten heel even want zij moeten hun car nog plaatsen en wij moeten nog tanken en boodschappen doen in het volgende dorp (of eigenlijk het vorige dorp).
Later praten we nog even bij met Chris en Josje, heel leuk, maar voor vanavond heeft Chris al een afspraak met voetbal op TV.
Zondag 8 juni 2025 Villey le Sec
Vandaag doen we een rustdag, maar het is ook een beetje verplicht, het miezert of het regent of het miezert. Maar dat is voor mij een ideale gelegenheid om de structuur van de website om te zetten, van 'staartdeling' naar indeling per week. Na de lunch wordt het weer een heel stuk beter en dus gaan we er op uit... te voet 
deze keer. We hebben gezien dat je vanuit de camping langs de oever van de (gekanaliseerde) Moezel kunt lopen tot aan het dorpje Pierre la Treiche (heeft u nooit van gehoord? wij ook niet). Aan deze oever voert het pad voor het grootste deel over een bospad, nat, met kuilen en modderig, wat tot nogal afwijzende geluiden uit de achterhoede leidt, want de schoenen worden vies...
Na ruim een uur - het is vijf kilometer - komen we bij een bar/restaurant, er zitten, nogalwat, mensen te eten, vrij laat, maar ach, we mogen buiten - het is inmiddels
heerlijk weer - aan een tafeltje gaan zitten en we bestellen op ons beste Frans: Deux Ice Tea s'il vous plaît. En zowaar het meisje komt het brengen. Na een twintig
minuten gaan we weer verder, dat wil zeggen, terug maar dan via de overkant, brug over en lopen maar. Er 'staat' één uur voor en drie minuten, dus op pad.
In dit kanaal is natuurlijk een grote sluis voor de scheepvaart - vanmorgen één schip gezien - maar ook een waterkracht-centrale. We lopen verder en als we de camping naderen zien we een auto met caravan opdraaien naar de camping, maar met dezelfde spoed keert hij weer om, want de camping is "Complet" - vol dus.
Het is kwart over vijf als we weer op de camping aankomen, tijd voor een beloning, een ijsje. Zet maar op de rekening, zodat je nooit weet wat je wel of niet hebt gekocht...
Voor nu welterusten..
Maandag 9 juni 2025 Void Vacon
Wat is het koud in de car, ik heb helemaal geen zin om uit bed te komen maar zet wel de kachels aan, zodat het een beetje kan opwarmen. Dus geen acht uur, maar half
negen als ik opsta, naar de wc, tafel dekken en thee zetten.
Wat gaan we doen vandaag, het wordt een warme dag zo is de verwachting. Nou was er eens een bisschop van Toul die - in die tijd- ook wereldse macht had en in een reeks van plaatsen kerken, vestingen, chateau's, stadspoorten enz. liet bouwen. Daarom is in deze streek is dan ook een route uitgezet die langs al die 'bouwsels' gaat. We
doen niet de hele route, die is bijna 100 kilometer, wij zitten in het midden (bij Toul) en doen de linkerkant. De eindbestemming is Void-Vacon, je kunt er heen via de snelweg maar wij gaan heen via het karrespoor, zien we meer en beleven we de stadjes meer dan wanneer je er - op ruime - afstand langs raast. Via dorpjes als Bicqueley en Gye komen we in de eerste 'belangrijke' stad - zeg maar dorp, Blénod les Toul. We zien een enorme kerk in een toch piepklein dorp, je vraagt je dan af waarom moest
hier zo'n enorme kerk komen. Er is in het dorp verder ook helemaal niets, zelfs geen bakker, wel veel leegstaande huizen.
We gaan verder. Zo komen we door Rigny Saint Martin, een nog piep-kleiner dorpje, met een bescheiden kerkje, een rond-achtig gebouw (foto) met natuurlijk een kerkhof eromheen.
We gaan weer verder en het is vooral door velden en velden, we rijden verkeerd en zo komen we door het dorpje Saint Germain sur Meuse waar natuurlijk ook weer een kerkje staat, even op de foto. Maar helaas net als de vorige twee kerkjes is ook deze gesloten.
Het volgende stadje/dorp is Void-Vacon. Het is inmiddels kwart over twaalf en dus gaan we op zoek naar een barretje of restaurantje maar het hele dorp is uitgestorven.
Zelfs de restaurantjes die Google aangeeft zijn gesloten, allemaal. Als we de auto parkeren zien we een mevrouw naar een bakkerij lopen, dus... Naar de bakker, we kopen vier heerlijke 'baksels' hoe die heten, tja... maar lekker waren ze wel. Een blikje Fanta erbij en we hebben een prima lunch.
Nu op zoek naar het chateau, de kerk en de stadspoort. De kerk is van afstand goed te foto-graveren, het chateau is niet meer dan een bouwvallige muur maar de stadspoort is in prima staat.
We gaan terug via de gewone snelweg, gaan tevergeefs langs de supermarkt, waarschijnlijk op Tweede Pinksterdag 's middags dicht.
Het is drie uur als we voor de car, in de zon zitten met een kopje thee en een puzzelboekje, de dag is de dag.
Dinsdag 10 juni 2025 Naar Prüm
Vandaag een flinke etappe naar Prüm in Duitsland, 235 kilometer. Bijzonder is dat de reis door drie landen gaat, Frankrijk, Luxemburg en Duitsland. We verlaten Frankrijk, dat ons vanaf 14 mei 'gehuisvest' heeft, 27 dagen, bijna 4 weken. De reis is grotendeels over vierbaans wegen, alleen het deel door de Eifel is anders, drie-baans, niet echt heel leuk, maar wel handig als je aan het vele 'bergje op - bergje af' denkt.
We gaan niet te laat weg en al om half tien zitten we op de snelweg, de A31 richting Trier. We hebben alles meegenomen voor een kopje koffie onderweg, heet water en 
koffiepoeder uit Canada. Maar er moet wel een picknickplaats komen, als er dan één is, zijn er geen bankjes en erg druk, dus op naar de volgende, daar zijn ook geen 
bankjes en dus koffie in de auto, alles kan.
Bijna een uur later is er dan tijd voor nog een kopje koffie, nu op een vrachtwagen parkeerplaats. Het lukt om om half één een plaats te vinden op de allerlaatste picknickplaats in Luxemburg. Daarna rijden we in één keer door, de laatste 80 kilometer. Het gaat goed, het weer is goed en op sommige momenten zijn we bijna de enige op de weg.
Het is vijf over twee als we in Prüm voor de camping staan, de campingbaas doet net de deur open.
We staan snel en na een kopje thee - saai hè - gaan we naar het centrum, even tanken, misschien een boodschap. Dan gaat het bijna helemaal mis, ik let niet goed op en bij het tanken tank ik benzine.... Er zit pas een halve liter in als ik het zie en stop direkt. Dit zou goed moeten komen, een halve liter op 45 liter. We hopen er nooit iets van de merken.
We maken even een wandeling door het toch wel mooie en gezellige centrum van Prüm, kopen een ijsje en bezoeken de best wel fraaie kerk. Terug naar de car, de route voor morgen voorbereiden... Welterusten.
Woensdag 11 juni 2025 Naar Gasselte
Vandaag een flinke etappe, 380 kilometer, hebben we jaren niet gehad, maar nu we dan Frankrijk verlaten hebben is ook het vakantiegevoel 'verdampt'. We staan een uur eerder op -- wat, een uur eerder, zijn jullie wel goed bij --. Het is half negen als we vertrekken en we zitten snel op de 'befaamde' drie banen weg door de Eifel naar het noorden, richting Aken. Na zo'n 40 kilometer kunnen we eindelijk de A1 op, maar de vreugde is van korte duur. Wegversmallingen vanwege weg-werkzaamheden zorgen voor opstoppingen met enorme files, van kilometers lang. En dat niet één keer, maar vele keren en elke keer met hetzelfde gevolg, files. Het lukt ons een paar keer op 
een parkeerplaats langs de snelweg te komen zodat we een kopje koffie kunnen nemen. Het is heerlijk zonnig maar de buitenlucht is toch niet warmer dan 19 graden, dus in de zon blijven zitten.
Het lukt zelfs om rond half één een lunch te hebben op een echte picknick bank. Dan is alle 'ellende' voorbij, op de snelweg richting Emden, kilometer na kilometer, 99 kilometer recht vooruit. We nemen de tijd voor nog een kopje koffie en een dutje, want ook de laatste 70 kilometer wil je allert en fit zijn. We zijn tenslotte wel
'oudjes'.
Het is half vier als we thuis zijn, uitladen en een kopje thee in een zonnige tuin, die zich de afgelopen weken schitterend ontwikkeld heeft. Ook de moestuin heeft zich goed 'gedragen' de spitskool kan er morgen uit, wat een knoepers.
We doen nog wat boodschappen en houden de dag de dag. Einde van een mooie reis, waarin we heel veel gezien hebben, met name Normandië en Bretagne hebben ons blij gemaakt.
Nog wat statistiek, We hebben in 30 dagen 13 campings bezocht en bijna 4000 kilometer afgelegd.